Met haar project Human Error Rate laat kunstenaar Joyce Ng zien hoe kunstmatige intelligentie het gedrag van pendelaars interpreteert – en daarbij het gewone verandert in iets surrealistisch.
De forens als onderwerp van een AI-experiment
Iedere ochtend vullen treinen, metro’s en bushaltes zich met dezelfde stille choreografie: mensen die naar hun werk reizen, vaak zonder elkaar echt op te merken. Maar wat gebeurt er wanneer niet een mens, maar een machine naar die dagelijkse routine kijkt?
Dat is precies de vraag die kunstenaar Joyce Ng onderzoekt in haar project Human Error Rate, gemaakt voor het Leonardo Imagination Fund. Onder haar artiestennaam Alsoguppyme gebruikt Ng kunstmatige intelligentie om alledaagse menselijke bewegingen te analyseren en opnieuw te interpreteren.
Het resultaat: Een visuele wereld waarin pendelaars lijken te bewegen volgens een vreemde, bijna buitenaardse logica.
Van gewone scènes naar surrealistische patronen
Voor het project verzamelde Ng videobeelden van pendelaars uit verschillende steden wereldwijd. Mensen die door stations lopen, wachten op metro’s of haastig door drukke perrons bewegen.
Deze beelden voerde ze vervolgens in een AI-model dat de bewegingen van de forenzen analyseerde en “spiegelde”. De machine probeerde het gedrag te reconstrueren en opnieuw te genereren – maar niet altijd op een manier die voor mensen logisch voelt.
Wat eruit voortkwam, is een reeks visuele interpretaties waarin de alledaagse bewegingen van mensen veranderen in een bijna surrealistische choreografie.Lopen wordt een patroon. Wachten wordt een algoritme. En menselijke routines worden data.
Volgens Ng onthult dit hoe machines naar ons kijken: Niet als individuen, maar als patronen van gedrag.
Kunst die de blik van machines onderzoekt
Joyce Ng staat bekend om werk dat de grens tussen technologie en menselijke ervaring verkent. Onder de naam Alsoguppyme transformeert ze vaak gewone situaties in visuele experimenten waarin technologie een nieuwe laag van betekenis toevoegt.
In Human Error Rate draait het niet alleen om AI als creatief hulpmiddel. Het project stelt ook een filosofische vraag:hoe ziet de wereld eruit wanneer die wordt waargenomen door machines?
Door menselijke bewegingen door de lens van AI te laten lopen, maakt Ng zichtbaar hoe algoritmes onze dagelijkse handelingen interpreteren – en soms vervormen.
Leonardo Imagination Fund: AI als nieuwe artistieke tool
Het project maakt deel uit van het Leonardo Imagination Fund, een initiatief dat kunstenaars ondersteunt die AI-tools gebruiken om nieuwe vormen van creativiteit te verkennen.
Het fonds wil laten zien hoe generatieve technologie kunstenaars helpt om hun vakgebied uit te breiden. Van AI-gegenereerde bloemen tot droomachtige digitale werelden: de projecten tonen hoe kunstmatige intelligentie niet alleen een technologisch instrument is, maar ook een nieuwe creatieve partner.
Joyce Ng’s werk past perfect binnen die visie. Haar experiment laat zien dat AI niet alleen beelden kan genereren, maar ook onze manier van kijken naar menselijke gewoontes kan veranderen.
Wanneer de machine ons observeert
In een tijd waarin camera’s, sensoren en algoritmes steeds vaker menselijke bewegingen analyseren – van verkeersstromen tot winkelgedrag – krijgt Ng’s project een extra betekenislaag.
Het werk nodigt kijkers uit om zich af te vragen:wat gebeurt er wanneer machines ons dagelijks gedrag beginnen te interpreteren?
Misschien zien ze geen mensen, maar enkel patronen. Geen emoties, maar statistiek.
En juist in die kloof tussen menselijke ervaring en machinale interpretatie ontstaat een nieuwe vorm van kunst.
