De wereld glijdt af naar een ongekende machtsvacuüm. Niet door één crisis, maar door een optelsom van geopolitieke spanningen, technologische disruptie en falend leiderschap. Volgens geopolitiek expert Ian Bremmer staan we aan de vooravond van een periode waarin niemand écht de leiding heeft en precies dat maakt de situatie explosief.
In een diepgaand gesprek schetst Bremmer zijn visie op 2026: Een jaar waarin oude zekerheden verdwijnen en nieuwe risico’s sneller ontstaan dan ooit tevoren.
Een wereld in “G-Zero”: Niemand aan het stuur
Bremmer noemt het een “G-Zero wereld”: Een tijdperk waarin geen enkel land of blok nog de verantwoordelijkheid of capaciteit heeft om mondiale stabiliteit te garanderen.
Waar vroeger internationale samenwerking via instellingen en allianties een buffer vormde tegen chaos, ziet hij vandaag het tegenovergestelde gebeuren: Landen trekken zich terug, vertrouwen brokkelt af en gezamenlijke actie wordt steeds moeilijker.
Het resultaat? Een wereld waarin conflicten sneller escaleren, omdat er niemand is om ze effectief te beheersen.
De Verenigde Staten als bron van instabiliteit
Opvallend is Bremmers analyse van de rol van de Verenigde Staten. Waar het land ooit fungeerde als stabiliserende supermacht, ziet hij vandaag een interne verdeeldheid die internationale onzekerheid voedt.
Beslissingen worden steeds vaker impulsief genomen, gedreven door binnenlandse politiek in plaats van globale strategie. Dat maakt bondgenoten nerveus en tegenstanders opportunistisch.
De boodschap is duidelijk: Als de traditionele leider wankelt, wordt de hele wereld kwetsbaarder.
China’s stille opmars
Tegelijkertijd bouwt China gestaag verder aan zijn langetermijnstrategie. Zonder veel ruis investeert het land in grondstoffen, infrastructuur en technologische dominantie.
Volgens Bremmer speelt China het “lange spel”: Niet gericht op snelle overwinningen, maar op structurele macht op termijn.
Die aanpak zet het Westen onder druk, dat vaak reageert in plaats van vooruitdenkt.
AI als geopolitiek wapen
Misschien nog verontrustender is de rol van artificiële intelligentie. Bremmer waarschuwt dat AI niet alleen economische impact heeft, maar ook een nieuwe dimensie toevoegt aan geopolitieke risico’s.
Denk aan:
- aanvallen op banken en financiële systemen
- manipulatie van infrastructuur
- verstoring van volledige economieën
AI evolueert van hulpmiddel naar strategisch wapen en de regelgeving loopt ver achter.
De stille crisis op de arbeidsmarkt
Naast geopolitiek en technologie wijst Bremmer op een minder zichtbare, maar potentieel explosieve factor: Werkgelegenheid.
AI dreigt miljoenen jobs overbodig te maken, vaak sneller dan samenlevingen zich kunnen aanpassen. Die verschuiving kan leiden tot groeiende frustratie, ongelijkheid en politieke onrust.
De vraag die steeds luider klinkt: Als werk verdwijnt, wat komt ervoor in de plaats?
Is een basisinkomen onvermijdelijk?
In dat licht duikt ook het idee van een universeel basisinkomen opnieuw op. Wat ooit als radicaal werd beschouwd, schuift steeds meer richting beleidsrealiteit.
Volgens Bremmer is het geen kwestie meer van “of”, maar van “wanneer” en “hoe”.
Maar zelfs dat biedt geen eenvoudige oplossing:het raakt aan fundamentele vragen over waarde, identiteit en de rol van werk in de samenleving.
Toenemende woede richting technologie en elites
De combinatie van economische onzekerheid en technologische macht leidt tot een groeiende kloof tussen burgers en elites.
Big Tech-bedrijven en AI-leiders liggen steeds vaker onder vuur. Niet alleen omwille van hun macht, maar ook omdat ze gezien worden als architecten van een systeem dat velen uitsluit.
Die spanning kan zich vertalen in politieke bewegingen, protesten en zelfs systeemverandering.
Wat kan de toekomst nog keren?
Ondanks het sombere beeld ziet Bremmer nog een mogelijke uitweg: Sterker publiek leiderschap en hernieuwde focus op samenwerking.
Niet door nostalgisch terug te grijpen naar het verleden, maar door nieuwe vormen van internationale coördinatie te ontwikkelen, aangepast aan een wereld waarin technologie en macht fundamenteel veranderd zijn.
De echte uitdaging ligt niet in technologie of geopolitiek op zich, maar in het vermogen van samenlevingen om zich opnieuw te organiseren.
Conclusie
De grootste dreiging voor 2026 is niet één land, één conflict of één technologie. Het is de combinatie van alles... in een wereld zonder duidelijke leider.
Volgens Ian Bremmer leven we niet langer in een tijd van gecontroleerde risico’s, maar in een tijdperk van onvoorspelbare kettingreacties.
En precies dat maakt deze fase gevaarlijker dan alles wat we de afgelopen decennia hebben gezien.
